دیروز ها
تکه هایی از دلش می کند
و می پاشید روی خاک
و دامن پر از اشکش را می تکاند
درختی سبز می خواست بکارد
...تا فردا همه ی رنگ ها زیر سایه اش بنشینند، بخندند، برقصند
...خاک عزیز
امروز
لب هایش خاموش
و نگاهش وحشت زده
لحظه ای گذشت
و همه چیز شد خون
چشم هایش
دهانش
گوش ها
تمام صورتش
خونی که از دل های من و تو ریخت
روی سنگفرش خیابان
من از خودم می پرسم مگر بعد از این دیگر می شود خندید؟
و به چشم های نگران گربه ی نقشه فکر می کنم
.و نگاه وحشت زده ی ندا
