من و همه ي آدماي اينجا سردمونه
من توي يه شهر سردم
اصلا نمي دونم كجام

اين جا هركي يه گوشه كز كرده
همه چي رم امتحان كرديم
يه بار هممون همديگرو بغل كرديم و ساعتها همونجوري مونديم
ولي فايده اي نداشت
تا مي تونستيم خودمونو گلوله كرديم
دستامونو ها كرديم
من يه بار موهامم پيچيدم دور خودم
هيچي گرممون نكرد
خورشيد اين جا يخ زده
حتا يه بارم باهاش فوتبال بازي كرديم شايد گرممون شه
اين جا درختي هم نيست

اين جا فقط يه شهر سرده
با خونه هاي متروكه ي درب و داغون
با خيابوناي خاكي
و آسمون خاكستري يخ زده

منم و چند تا آدم ديگه
.همين

زیر پوستم

توی رگ های زیر پوستم

جاری

توی عمق چشم هام

زیر پلک هام

کز کرده

پشت پیشونی م

توی سرم

می چرخه

درد

ترس

گلوله می شم توی خودم

کاش تموم شم

دیروز ها

تکه هایی از دلش می کند

و می پاشید روی خاک

و دامن پر از اشکش را می تکاند

درختی سبز می خواست بکارد

...تا فردا همه ی رنگ ها زیر سایه اش بنشینند، بخندند، برقصند

امروز

لب هایش خاموش

و نگاهش وحشت زده

لحظه ای گذشت

و همه چیز شد خون

چشم هایش

دهانش

گوش ها

تمام صورتش

خونی که از دل های من و تو ریخت

روی سنگفرش خیابان

من از خودم می پرسم مگر بعد از این دیگر می شود خندید؟

و به چشم های نگران گربه ی نقشه فکر می کنم

.و نگاه وحشت زده ی ندا

***

من همون نزدیکی ها بودم
جای تو می شد من باشم
خیلی ساده

نگران خودم نیستم منظورم این نیست

این یعنی من توام
تو منی

خیلی چیزا در من کشته شده
می تونه یه تیر توی یه قلب پاک نباشه
می تونه مرگ آرزوها باشه
مرگ رویاها و تصورات قشنگی که از یه دنیای زشت داری
می شه فهمیدن این باشه که همه ی تصوراتت توهم بودن
می شه مرگ خودت در درون و یه حس خلاء وحشتناک باشه

منم اون جا بودم
تیر به قلب تو خورد
تو قشنگ بودی
تو پاک بودی
تو انسان بودی
تو مثل همه ی رویاهای رنگی م بودی که مرده بودن
تو مثل همه ی ما بودی
مرگ تو شبیه دلتنگی های همه ی دخترکایی بود که مثل پروانه های خشک شده به یه کاغذ سنجاق شدن


تو تا همیشه زنده ای
توی قلب اون پروانه های خشک شده

توی یه اتاق
پر از خرگوشای سفید

عشق بازی می کردیم

بازی می کردیم

با عشق

چشم هایش

باز می شد و بسته

با وحشت

.به قساوت تاریکی می نگریست

جلوی اون پسر دانشجویی که خودنویس می فروخت یا

اون دختر دانشجویی که بغض شو با هر ضربه روی سنتورش گوشه خیابون خالی می کرد

کوچیک می شم

خیلی کوچیک

اندازه ی یه پرنده

می شینم رو شونه شون

و نگاه می کنم

از دریچه چشم اونا

هرچی می بینم سیاهه

حتی ماهیای قرمز کوچولو

حتی سبزه ها

تخم مرغای رنگی

تنها بهانه های شادی من و تو

اگه یه زندگی دیگه داشتم رمدیوس می شدم

همون که رفت تو آسمون

. خوشحالی اصلا برای انسان طراحی نشده

و من شدم دختری که با ته سیگار روی آجرها زخم می نوشت

دلم براي اون حس نوشتن كه يهو مي يومد تو ذهنم تنگ شده

از خودم و همه چي دور شدم

خالي خالي ام

يه راه طولاني هس كه بايد برم

بايد يه چيزايي رو پيدا كنم

چيزاي بزرگي رو گم كردم

تا حالا اين حس بهتون دست داده؟

شايدم به خاطر ترس از بزرگ شدنه

الان توي يه هزارتوي ترسناك بزرگم

اما مي دونم اگه اين راهو برم

ديگه خالي بر نمي گردم

I belong to the world of kites.

Her skin is white cloth,

and she's all sewn apart and

she has many colored pins sticking out of her heart.

But she knows she has a curse on her,

a curse she cannot win.

For if someone gets too close to her,

the pins stick farther in.

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

By: Tim Burton

آدما

با هر اشكي كه مي ريزه

بار غصه شون سبك تر مي شه

من

با هر اشكي كه مي ريزه

غمگين تر مي شم

تموم تر

دو جفت لب مي چسبن به هم و وقتي از هم جدا مي شن رد رنگي لبام مي مونه رو آينه

نمي دونم چرا

(شايدم مي دونم)

تنها احساسي كه ندارم خوشحاليه

فك كنم ترس برم داشته

از تكرار

اما ديگه خيلي مهم نيس

سن يه آدمو با چي حساب مي كنن؟

با تعداد روزا و ماه ها

يا اشكايي كه ريخته و لبخنداش

رنجايي كه كشيده و خوشحالياش؟

از امروز من نوزده ساله ام

اگه بخواي با روز و ماه و سال حساب كني

تو قلبم خيلي كوچيكتر از اين همه روز و ماه و ساعت و ثانيه ام

اما اون قدر خسته م كه انگار نود سال زندگي كردم

اممم

فك كنم تولدم مبارك

از اون بالاي بالا كه به پايين نگاه كني

فقط ميليون ها نقطه مي بيني

نقطه هاي سفيد

نقطه هاي سياه

نقطه هاي رنگي

نقطه هايي كه هركدومشون يه دنيا با اون يكي فرق داره

نقطه هايي كه اتفاقي سياه يا سفيد يا رنگي به وجود اومدن و همون جوري موندن

كمتر نقطه اي جرئت كرده اوني كه قرار بوده باشه رو تغيير بده

اين تو دنياي نقطه ها يه گناه بزرگه

من و تو

مي تونستيم رنگي نباشيم

مي تونستيم سفيد مطلق باشيم

يا شايدم سياه

هيچ اشكالي هم پيش نمي يومد، چون اين يه قانونه

يه سري قراره كه سفيد باشن ، يه سري سياه فرقي هم نمي كنه كي كدوم باشه

.فقط مهم اينه كه قانون اجرا بشه

از اون بالاي بالا، مي بيني كه فقط يه نقطه اي

يه نقطه ي گم ميون ميليون ها نقطه ي سردرگم

يه نقطه اي كه مي تونست نباشه

يا ايني كه هست نباشه

اما حالا كه قراره باشي هر كاري هم كني آخرش به اين مي رسي كه قرار بوده همون كارو بكني

چون اين يه قانونه

مهم اينه كه قانون اجرا بشه

مثل يه تيكه سنگ

كه سيلي خور پاي رهگذراست

مي شه خيلي چيزا رو ديد

خيلي چيزا رو شنيد

و تكون نخورد

.اين وحشتناك ترين نوع بودنه

دلقك پير"

يه عمره كه هر صبح اين دماغ قرمزه رو مي ذاري رو بيني ت

شلوار خال خالي تو مي پوشي

كلاه گيس وزوزي مسخره تو مي ذاري رو سرت

صورتتو نقاشي مي كني

كفشاي گنده تو پات مي كني و

آخر سرم يه دونه از اين لبخند الكيا مي چسبوني رو لبات

يه عمره كه همه بهت مي خندن و يه عمره كه تو از اين خوشت مياد

از اين صداي خنده

فك مي كني دوس داري يه دلقك پير باشي كه عاشق صداي خنده س

"دلقكي كه صداي خنده ي خودشو نشنيده

كلاهشو برداشت و دوباره گذاشت رو سرش و از جلوي آينه رفت كنار

رفت تا يه روز ديگه رو شروع كنه

.يكي از همون روزايي كه هميشه از راه مي رسه و دلقكاي پيري هستن كه شروعشون كنن

مث یه لالایی

یه فشار

یه سوزش

هرویین که می ره تو رگامون

انگار یه خوابه

یا یه رویا

یه بی خبری شیرین

دیگه یادمون می ره

کجاییم

کی هستیم

همه ی چراها

مث حباب می ترکن

وقتی با هرویین یادمون می ره دنیامون چه شکلیه

ثانیه به ثانیه

اونا دارن دنیامونو همون جایی که بهش میگن "وطن " و خراب می کنن

پژمردیم

سوختیم

خاکستر شدیم

گل به دست و آدامس به دست سر چارراها آواره شدیم

رگامون پر شد از زهرمار

تا نفهمیم چی بودیم

چی شدیم

فروخته شدیم

فرار کردیم از چاله به چاه

همه ی سهم ما از وطن همین بود

تقصیر ما هیچی نبود

کورش بزرگ

تو وطنی

تو یعنی ایران،عشق،آزادی

آروم بخواب

ما قراره یه روزی بیدار بشیم

من چشمامو بستم که نبینم شما چشماتونو بستین

چرا چشماتونو بستین؟

چشمام که باز بود همه ش می دیدم

که شماها چشماتون بسته س

چشمام درد گرفت

منم بستم شون

که درد نگیره از اینکه هی ببینه

.چشمای شما بسته س

ام female من

فقط یه اف و ای بیش تر دارم

اما همیشه دومی ام

همیشه آخری

ام female من
!پس درد می کشم

درد یکی از خصوصیات فیزیولوژیکمه

ام female من

محکوم به زیبایی

به پنهان بودن

ام female من

همیشه سایه ام

توی سرزمینی

که مثلا مال منه

می جنگم هر ثانیه هر روز